Blog

Verantwoording en vertrouwen: communicerende vaten?

Als je elkaar vaak tegen het lijf loopt, stem je al werkende weg af doordat je ziet, hoort en ervaart wat opdrachtgevers en partners belangrijk vinden. Het lijkt dat als je vertrouwen weet op te bouwen, je minder met verantwoording bezig hoeft te zijn. En als je je verantwoordelijk voelt, je het vertrouwen versterkt. Dit gaat vaak op een intuïtieve en onbewuste manier zie ik bij professionals die er goed in zijn juist die relaties aan te knopen met mensen die de opgave die ze hebben, kunnen ondersteunen, de juiste kant in stuwen. Ze investeren in relaties. Op een gegeven moment kun je dan op basis van die kennis een goed plan maken. Projectplanning is dan structuur aanbrengen. Indelen van taken, tijd, middelen en mensen zodat een door meer partijen gewenst resultaat gehaald gaat worden.

Dit verandert op het moment dat je elkaar niet zo vaak tegen het lijf loopt. Dan worden afspraken met elkaar over taken, tijd, middelen bij aanvang harder gemaakt en verdwijnt dat wederzijds aftasten en aanpassen naar de achtergrond. Als de realiteit niet hetzelfde als de planning blijkt te zijn komt er druk door verantwoording op de uitvoering te liggen. Zo verschrompelt de ruimte in het proces die nodig is om aan te kunnen passen aan externe omstandigheden. Een manier om daarmee om te gaan is feedbackloops organiseren om te kunnen blijven leren en aanpassen. Neem de tijd om over gewoontes, methoden, vormen en patronen te spreken die anders onbesproken blijven of zelfs niet opvallen. Dan kun je expliciet en helder maken wat je intuïtief doet. Dat geeft anderen ook houvast en dat geeft weer vertrouwen.

Lidwien Reyn, Februari 2016

Vleugels

Daar viel ik en met een plof landde ik op een dikke mat. Ik had mij net staand op een stoel gestrekt achterover laten vallen. Hoe lang ik ook geaarzeld had om me daadwerkelijk te laten vallen, het was verbazingwekkend makkelijk gebleken. En het was leuk geweest! Maar de angst die ik voelde terwijl ik mijn voeten langzaam naar het randje van de stoel schoof, het moment vlak voordat ik ging….en toen toch weer niet….het strenge toespreken van mijzelf ‘stel je toch niet zo aan; doe het gewoon!’

Aan deze ervaring moest ik denken toen ik voor de zoveelste keer alle voors en tegen op een rijtje zette om ontslag te nemen en voor mezelf te beginnen. In mijn hoofd had ik het wel op een rijtje, maar de angst om over het randje te stappen weerhield me nog. Het was geen gebrek aan zelfvertrouwen, ik ben professioneel en commercieel genoeg, maar durfde ik erop te vertrouwen dat ik opgevangen zou worden als ik zou vallen?

Nu ben ik twee jaar zelfstandig adviseur met mijn Bureau Mozaiek en het is ontzettend goed gegaan kan ik met trots vertellen. Ik had al snel mooie opdrachten en oud-opdrachtnemers kwamen op me af met de vraag of ik samen wilde werken. Het was (zoals ik al zo vaak eerder had ervaren) zo veel makkelijker gebleken dan ik had verwacht. Ik heb me met vertrouwen laten vallen en bleek te kunnen vliegen! 

Lidwien Reyn, Januari 2016